گزارش:
روز موعود فرا رسید ساعت 6 صبح طبق قرار تعیین شده قبلی دانشجویان در جلو درب دانشگاه تجمع نموده بودند، جهت تسریع در کارها پس از حضور و غیاب بسته های تغذیه بین آنها توزیع شد.
دانشجویان به سمت اتوبوسها ( 4 دستگاه) هدایت شدند و ساعت 6:30 حرکت نمودیم و ساعت 6:50 به گلابدره رسیدیم.
هوای مطلوب تداعی کننده یک روز بهاری زیبا بود. دانشجویان پس از سازماندهی توسط رهبرهای گروه ( خانمها قلی زاده ، طالبی ، بهبودی و آقایان محمد حسن، سبحانی ُ علی رحمانی نیا و بهمنی ( روابط عمومی )) به سرپرستی آقای محمودی و خانم حمداله زاده به راه افتادند. البته لازم به ذکر است تعدادی از رهبران جز گروه کوهنوردی حرفه ای بودند که ما را یاری می نمودند.
گروه به چند قسمت تقسیم شد و رهبرهای گروه بین دانشجویان با توانایی های مختلف تقسیم شدند. ابتدای گروه را دانشجویان با توانایی بالاتر و انتهای گروه را دانشجویان با توانایی کمتر را تشکیل می دادند برای کسانی که تا به حال کوهنوردی نرفته بودند یا به پیاده روی عادت نداشتند شاید کمی سخت بود.
در این مسیر 3350 متری از رودخانه ها، کوههایی با شیب تند و جاده های هموار و ناهموار بسیاری عبور کردیم. در بعضی جاها که عبور از آن سخت بود خانمهای رهبر گروه دانشجویان را در این مسیرها همراهی می کردند و در بعضی جاها استراحت های چند دقیقه ای می کردیم.
نزدیکی های قله به جایی رسیدیم که در آن منطقه ریواس فراوان بود بسیاری از دانشجویان همزمان با کوهنوردی به چیدن آنهاپرداختند.
بالاخره ساعت 12:30 به پناهگاه رسیدیم . از آن نقطه چقدر تهران کوچک و آلوده به نظر می رسید وقتی به مسیر طی شده نگاه می کردیم در باور بعضی دانشجویان نمی گنجید که این مسیر را آنان طی کرده اند.
آری « خواستن توانستن است».
تا ساعت 14:15 وقت ناهار و نماز اعلام شد. پس از برطرف شدن خستگی و گرسنگی به راه افتادیم بعد از مسیری به مزار شهدای گمنام رسیدیم و پس از قرائت فاتحه به راه افتادیم اما این بار قصد داشتیم از مسیر جمشیدیه صعود را به پایان ببریم.
ساعت 18 به انتهای مسیر رسیدیم و همه دانشجویان به سمت اردوگاه باهنر محل توقف اتوبوسها هدایت شدند و پس از حضور و غیاب کلی ساعت 18:20 روبروی درب دانشگاه اتوبوسها از حرکت ایستادند و دانشجویان پیاده شدند. و کوهنوردی یک روزه ما به پایان رسید.
